Μπήκα στον 9ο. Η νέα μπεμπίτσα κλωτσάει διαρκώς. Αυτή την εβδομάδα θα αρχίσω τα NST. Η αλήθεια είναι ότι με έχει πιάσει πανικός μπροστά στον επικείμενο φυσιολογικό τοκετό χωρίς επισκληρίδιο. Ας είναι όμως καλά το μωρό, γιατί δεν θυμάμαι αυτά τα χτυπήματα στην πρώτη μπεμπίτσα που η γιατρός τα λέει «λόξυγγα» και φοβάμαι ολίγον τι.

Αχ, πόσο έχω μετανιώσει που βγάλαμε το μπροστινό δοντάκι της μπεμπίτσας. Νομίζω ότι ήδη ψευδίζει! Είναι όμως 17 μόλις μηνών (ούτε καν) και έγραψε κιόλας το πρώτο γράμμα του ονόματός της: Δ! «Διαβάζει» συνέχεια τα βιβλία της (μου, περί εγκυμοσύνης, παιδικής διατροφής, παιδικής φροντίδας που έχουν πολλές φωτογραφίες με παιδάκια), χρησιμοποιεί εδώ και ένα-δύο μήνες ρήματα. Κάνει όμως λάθος στα πρόσωπα: λέει «κατέβεις» αντί «κατέβω», «φας» αντί «φάω» και δεν χρησιμοποιεί το «εγώ» και το «εσύ». Ίσως φταίει το γεγονός ότι αναφερόμαστε κι εμείς έτσι: για παράδειγμα της λέμε «ποιός είναι στη φωτογραφία; η Δανάη, ο μπαμπάς και η μαμά», όχι «εγώ, εσύ και ο μπαμπάς». Είναι πολύ καλή, επιδεικνύει ιδιαίτερη αφοσίωση με ό,τι καταπιάνεται, καταφέρνει να βάλει σωστά το κλειδί στην κλειδαρότρυπα του κομοδίνου και ξεφυλλίζει με εξαιρετική ευκολία. Θυμάται τα πάντα, αναφέρεται σε παλιές ιστορίες που της έχουμε διηγηθεί… καταπληκτική, σκέτη ευτυχία…

Παρά τα όσα μου είχαν πει, ότι δηλαδή είναι «πρώτα απ’όλα άνθρωπος» και ότι «δεν δέχεται φακελάκι», ήταν ιδιαίτερα επιθετικός. Με πήγε λες και μου έκανε χάρη σε ραντεβού την επόμενη εβδομάδα, μου είπε ότι άργησα αφού είμαι στην 24η εβδομάδα και ότι έτσι δεν μπορεί να κάνει τη σωστή παρακολούθηση, αν και του είχα πάει και είχε δει όλες τις εξετάσεις μου.

Όταν είσαι έγκυος, είσαι πολύ ευαίσθητη. Εγώ τουλάχιστον είμαι. Δεν μου αρέσει αυτή η συμπεριφορά. Λέω να μην πάω στο ραντεβού μαζί του και να αναζητήσω την γιατρό που με παρακολουθούσε στην προηγούμενη εγκυμοσύνη. Ελπίζω η στάση της να είναι καλύτερη.

Γιατροί, ουφ…

Δύο ημέρες αργότερα (μια νωρίτερα από ότι αναμενόταν), μάθαμε τηλεφωνικά ότι το κοριτσάκι μας θα είναι υγιές (δεν θα πάσχει από σύνδρομο Down). Το φύλο το είχε ήδη δει ο γιατρός κατά την υπερηχογραφική εξέταση. Ξέρω ότι όλοι (ακόμα κι εγώ) περιμέναμε αγοράκι. Η πεθερά έσπευσε να με «παρηγορήσει» λέγοντάς μου «δεν είστε ούτε οι πρώτοι, ούτε οι τελευταίοι που τους συμβαίνει αυτό»… δεν θα βρίσω αλλά, ποιος της είπε ότι ήθελα παρηγοριά επειδή θα κάνω και δεύτερο κορίτσι; Η Δανάη μου είναι μια ομορφιά και αν και θεωρητικά ήθελα κι ένα αγόρι, δεν θα βάλω δα και τα κλάματα! Ίσα-ίσα! Ο μπαμπάς εξάλλου δεν έδειξε να στεναχωρήθηκε! Αυτό είχε για μένα τη μεγαλύτερη σημασία… Απλά, να… θα πρέπει να αλλάξω δωμάτιο γιατί τώρα με δυο κοπελίτσες θα μου κάνουν έξωση από την κρεβατοκάμαρα! Ήδη η Δαναούλα έχει κατακτήσει αποκλειστικώς τον μπαμπά της! χα χα χα

Γιούπι! Ένα υγιές κοριτσάκι… κλωτσάει…

Ήταν, πιστεύω, μια τραυματική εμπειρία. Ίσως περισσότερο από ότι η εξαγωγή δοντιού. Έκλαιγε συνεχώς μέσα στην εκκλησία μετά την ανάγνωση του «Πιστεύω», κατουρήθηκε όταν της έβαζε η νονά το λάδι και γαντζώθηκε πάνω μου και δεν ήθελε -όπως κι εγώ- να ξεκολλήσει. Τελικά, το έκανε το «μπλουμ», όλα τελείωσαν και ησύχασε όταν πια χάθηκε από το ορατό της πεδίο ο παπάς, τα κεριά και τα φώτα…

Σε αντίθεση με ό,τι προηγήθηκε, στην δεξίωση ήταν πραγματικά απίστευτα χαρούμενη. Χόρευε διαρκώς, τραγουδώντας «γύρω-γύρω όοοοολοι» παρέα με τους θειούληδες και τις θειούλες της. Πόζαρε στο φακό, έκανε ματάκια και κοριτσίστικα σκέρτσα, έπαιζε με τα παιδάκια των καλεσμένων. Πολύ χαρούμενη, «γλεντζού», χαριτωμένη, ντυμένη ρομαντικά, περπατούσε διαρκώς πέρα – δώθε και έλεγε «νονά μου», «μπαμπά μου», «μαμά μου».

Όλα πήγαν καλά. Ουφ…

Σε τι οφείλεται, μάλλον δεν θα το μάθουμε ποτέ. Αυτή η δυσμορφία που είχε το μπροστινό μεγάλο δοντάκι της δεν εξηγείται ούτε από κληρονομικούς παράγοντες, ούτε από προηγούμενο χτύπημα, ούτε από αντιβίωση κατά την εγκυμοσύνη, ούτε από ίωση δική μου ή της μπεμπίτσας προηγουμένως. Έτσι ήταν από την αρχή το νεογιλό αυτό δόντι, «δεν θέλουμε τέτοια δόντια στο στόμα του παιδιού» και το δώσαμε το ΟΚ να το βγάλει.

Ο δεύτερος ακτινογραφία δεν της έκανε (η πρώτη παιδοδοντίατρος την θεώρησε απαραίτητη για να δει αν έχει ρίζα) λέγοντας, «εγώ, δεν κάνω ακτινογραφία σε τέτοια ηλικία».  Να μην τα πολυλογώ, η μπεμπίτσα είναι μια χαρά, κοιμήθηκε αμέσως μετά την επίσκεψη, δεν αιμοραγούσε πλέον το ούλο, το βράδυ κοιμήθηκε και ξύπνησε σήμερα μια χαρά.

Το μόνο σημείο στο οποίο διαφώνησαν οι γιατροί ήταν στο πότε θα πρέπει να μπει το ψεύτικο δόντι -όταν βγουν τα 20 νεογιλά (19 στην περίπτωσή μας) μπορεί να γίνει, γύρω στα 2,5 με 3 της χρόνια. Αν στο μεταξύ παρατηρήσουμε ότι τα δόντια καλύπτουν το κενό, τότε πάμε άμεσα για επίσκεψη (αν και δεν ξέρω τι θα μπορούσε τότε να γίνει, πριν βγάλει όλα τα νεογιλά). Ο δεύτερος είπε μετά τα 4 χρόνια να βάλουμε ψεύτικο.

Ας μην το συζητάω άλλο, γιατί με πιάνει κατάθλιψη… λες να παρουσιάσει ανάλογο πρόβλημα και το δεύτερο παιδί μου; η παιδοδοντίατρος πάντως μου είπε ότι δεν έφταιγα εγώ… πάντως, η μπεμπίτσα ούτε πιπίλα έπιασε, ούτε ζάχαρη και γλυκά τρώει, θήλαζε έως 12-13 μηνών (αν και υπάρχει «τερηδόνα του θηλασμού»)…

Μπορεί να πρόκειται για οδοντοδυσπλασία σε ένα μόνο δόντι, φαινόμενο σπάνιο… ας ελπίσουμε ότι δεν θα εμφανιστεί και σε κάποιο άλλο δοντάκι της γλυκιάς μου κοπελίτσας… το έχω κρατήσει το δοντάκι πάντως (και έχει μια τεράστια ρίζα)

Χρειάζεται ακτινογραφία -ξαπλώνει με τον μπαμπά στην οδοντιατρική καρέκλα, πατάω ένα κουμπάκι και απομακρύνομαι για να μην με πειράξει η ακτινοβολία, όντας έγκυος. Κάνει την πρώτη, αφού της ακουμπάει μια ρόμπα μολύβδου επάνω της (λέει ότι η ακτινοβολία αυτή είναι μικρότερη από αυτή της γης), αλλά η μπεμπίτσα κουνιέται το κρίσιμο δευτερόλεπτο. Η διαδικασία επαναλαμβάνεται: η μπεμπίτσα δεν έχει δαγκώσει καλά αυτό που της βάζει στο στόμα. Εντούτοις, δέχεται την ακτινογραφία και βλέπει ότι υπάρχει ρίζα.

Έχουμε δύο επιλογές: είτε απονεύρωση και κολλάμε ένα ψεύτικο μπροστινό δόντι πάνω στο υπάρχον (που φαίνεται μόνο μια μύτη, σαν πολύ σπασμένο, μόνο που έτσι φύτρωσε), κάτι που δεν συνιστά γιατί το μωρό θα το χάσει γρήγορα αν πέσει

είτε θα κάνουμε εξαγωγή και όταν βγουν όλα τα νεογιλά δόντια και έχει να πατήσει μια γέφυρα, γύρω στα 2,5 χρόνια της βάζει μια ειδική θήκη που αφενός διατηρεί τη θέση για το αυριανό μόνιμο δόντι ανοικτή, αφετέρου δεν αναγκάζει τα υπόλοιπα δόντια να γυρίσουν. Αυτή τη θήκη θα την έχει έως ότου αρχίσουν να βγαίνουν τα μόνιμα γύρω στα 6,5 με 7 της χρόνια. Τότε θα γίνει φανερό ότι δεν ταιριάζει με τα υπόλοιπα, θα αφαιρεθεί και θα βγει το μόνιμο δόντι.

Πρέπει να προσέξουμε εάν θα συμβεί κάτι ανάλογο και σε άλλο νεογιλό δόντι. Μπορεί να οφείλεται είτε σε κληρονομικό παράγοντα (που δεν τον γνωρίζουμε), είτε στην ανάπτυξη των νεογιλών κατά την εγκυμοσύνη (κακή στοματική υγεία της μητέρας). Στο τελευταίο κόλλησα, γιατί η λήψη ασβεστίου ήταν πλημελλής από πλευράς μου κατά την εγκυμοσύνη της κοπελίτσας μου αλλά και στην τρέχουσα. Αποτέλεσμα: γύρισα σπίτι και ήπια δύο ποτήρια γάλα και μια καραμέλα ασβέστιο. Αναζήτησα παιδοδοντίατρο με συστάσεις από άλλη μαμά, έκλεισα έκτακτο ραντεβού για σήμερα, ακόμα κι αν πρέπει να φύγω μισή ώρα νωρίτερα από τη δουλειά. Δεν μπορώ να πάρω την κρίσιμη απόφαση για εξαγωγή (την μόνη μάλλον λύση), βασισμένη μόνο σε μια γνώμη. Ίδωμεν…

Έκανε την αμνιο, ησύχασε από τα λόγια του Χαριτάτου και τώρα περιμένουν τα (κατά πάσα πιθανότητα καλά) αποτελέσματα. Παρεμπιπτόντως, η «αμνιο» κοστίζει 700 ευρώ…

Τα αποτελέσματα της αυχενικής διαφάνειας σε συνδυασμό με τη βιοχημική εξέταση PAPP-a με έχουν ανησυχήσει: αυχενική 2,4mm, αποτέλεσμα ανησυχητικό, σε συνδυασμό με την ηλικία των 37 χρόνων… και η φιλενάδα μου στο υπερηχογράφημα Β’ επιπέδου, σύμφωνα με ερευνητική εργασία, έχει αυξημένη πιθανότητα για σύνδρομο Down λόγω μικρού ρινικού οστού… στο κατακόρυφο η ανησυχία…

αναμονή για την επικείμενη αμνιοπαρακέντηση… θα δούμε…

Επιπλέον, το πρόβλημα είναι ότι η μπεμπίτσα εάν σταματήσω να τη θηλάζω εντελώς (τώρα το έχουμε περιορίσει στο πρωινό), δεν θα πίνει καθόλου γάλα! Σε λίγο, φεύγουμε για διακοπές κι εκεί θα προσπαθήσουμε μαμά και μπαμπάς μαζί να την πείσουμε να πιει ξένο (ίσως και φρέσκο, αφού έγινε κιόλας ενός έτους η γλυκούλα μου). Όμως, νιώθω ότι είμαστε μόνοι μας μπροστά σε μια πραγματική πρόκληση -τον (σταδιακό έστω, Αριάδνη, σε ευχαριστώ) αποθηλασμό.

Καλό καλοκαίρι!

Εϊμαι ήδη 9 εβδομάδων και τριών ημερών. Έχω ραντεβού με την γυναικολόγο όταν θα είμαι 10 εβδομάδων και 4 ημερών. Η γυναικολόγος μου είπε ότι θα πρέπει να κάνω την αυχενική διαφάνεια από την 11η έως την 14η εβδομάδα και καλό θα ήταν ούτε την 11η, ούτε την 14η, αλλά ενδιάμεσα την 12η ή την 13η εβδομάδα. Αυτό σημαίνει 3-15 Αυγούστου. Δηλαδή, την περίοδο που θα είμαι εκτός Αθηνών, σε ένα χωριό έξω από την Καλαμάτα.

Άρχισα λοιπόν απεγνωσμένα να ψάχνω στο Ίντερνετ για γιατρό στην Καλαμάτα που να κάνει αυτή την εξέταση. Και βρήκα, τον κ.Ντόκο (από την εφημερίδα Ελευθερία), ο οποίος διαφήμιζε ότι κάνει τέτοιου είδους εξετάσεις. Πήρα τηλέφωνο, θα είναι εκεί εκτός από 10-15 Αυγούστου. Δεν έκλεισα ραντεβού, πληροφορήθηκα όμως τη λυπητερή: 150 ευρώ η αυχενική διαφάνεια και το τεστ pappei. Παρεμπιπτόντως, στην ΑΘήνα οι εξετάσεις αυτές κοστίζουν το πολύ 115 ευρώ. Τέλος πάντων.

Παίρνω τηλέφωνο τη γυναικολόγο μου. Μου απαντά: «ναι, είσαι η κοπελίτσα, η έγκυος που έχεις δύο εβδομάδες καθυστέρηση…» Να εξηγηθώ: έχω πάει δύο φορές στη «πολύ καλή» αυτή γυναικολόγο. Την πρώτη, διαπιστώθηκε η ενδομήτριος εγκυμοσύνη και μετρήθηκε το μόνο ορατό: ο ασκός. Τότε, σύμφωνα με το υπερηχογράφημα ήμουν 6 εβδομάδων. Αλλά έπρεπε να το μετρήσουμε ξανά, μου είπε και μου έκλεισε ραντεβού σε δύο εβδομάδες ξανά για να ξανακάνουμε υπερηχογράφημα.

Πράγματι, δύο εβδομάδες μετά ξαναπήγα (και περίμενα ξανά, πολύ πριν με δεχτεί). Κάνουμε πάλι (διακολπικό) υπερηχογράφημα και διαπιστώνει ότι το έμβρυο (που διακρινόταν πια καθαρά) και όχι ο ασκός ήταν  8 εβδομάδων και τεσσάρων ημερών. Η ημερομηνία τελευταίας περιόδου δεν ταιριάζει με την ηλικία αυτή: η (πρώτη μετά τον τοκετό και) τελευταία περίοδος ήταν 1η Μάη. Άρα έπρεπε να είμαι 12+ εβδομάδων όταν πάω στο ραντεβού την άλλη Τετάρτη, ενώ θα είμαι 10+ εβδομάδων. Μου εξήγησε όμως ότι αυτή η διαφορά εξηγείται και δεν σημαίνει ότι υπάρχει καθυστέρηση στην ανάπτυξη του εμβρύου: μετά την πρώτη γέννα, η ωορηξία αλλάζει, μου είπε, οπότε θα βάλουμε ότι η τελευταία σου περίοδος ήταν 17 Μάη και όχι 1η Μάη, προσέθεσε. ΟΚ. Τώρα, γιατί μου είπε «είσαι η κοπέλα που έχει δύο εβδομάδες καθυστέρηση;», ε; «Θα έρθεις στο ραντεβού μας, να σε μετρήσω πάλι, και θα σε στείλω εγώ εκτάκτως στον κύριο Χαριτάτο, και μην ανησυχείς, θα σε δεχτεί».

Μου έβαλε κυριολεκτικά τις φωνές όταν της είπα ότι θα κάνω την αυχενική διαφάνεια στην Καλαμάτα! «Μα, για αυτή την εξέταση, είπε, έρχονται κοπέλες από την επαρχία στην Αθήνα και εσύ θα πας σε έναν άγνωστο στην Καλαμάτα; Το ξέρεις ότι μόνο 4-5 γυναικολόγοι ειδικεύονται στην αυχενική διαφάνεια σε ολόκληρη την Ελλάδα; Αυτόν τον γιατρό που τον ξέρεις; Κι εγώ θα μπορούσα να κάνω αυχενική διαφάνεια, αλλά δεν την κάνω!»

Τα ‘παιξα. Τώρα; Τί γίνεται; Μου είπε ότι η πιθανότητα αποβολής με τη λήψη τροφοβλάστη (που γίνεται στην 12η εβδομάδα) είναι 3% σε σχέση με 1% στην αμνιοπαρακέντηση (που γίνεται την 17η εβδομάδα) και γενικά φάνηκε να συστήνει την δεύτερη. Αλλά, η απόφαση είναι δική μου, λέει, εξάλλου εάν προκύψει κάτι «όλα γίνονται», ακόμα και στις 17 εβδομάδες… κλαψ!

Κατάφερα να κλείσω απογευματινό ραντεβού στο Έλενα με έναν γυναικολόγο-μαιευτήρα που ξέρω από μια παλιά συνάδελφο ότι «δεν τα παίρνει», δεν δέχεται φακελάκι κοινώς. Για όσες ενδιαφέρονται, ονομάζεται Κανακάκης και λένε ότι είναι και πολύ καλός άνθρωπος εκτός από καλός γιατρός. Ιδία άποψη δεν έχω ακόμα σχηματίσει, αλλά θα σας γράψω μετά το πρώτο ραντεβού στις 3 Σεπτεμβρίου! Είχα προσπαθήσει να τον βρω στην πρώτη μου εγκυμοσύνη, αλλά μου είχε πει ότι «πρώτα πρέπει να ρωτάτε εάν ο γιατρός είναι διαθέσιμος όταν εσείς αναμένετε να γεννήσετε», δηλαδή στα τέλη Ιουλίου, που αναμενόταν τότε να γεννήσω εγώ, εκείνος δεν ήταν διαθέσιμος κι έτσι κατέληξα στην κα Γεωργιάδου…

Τώρα, έχω μπροστά μου τις ενδοκρινολογικές εξετάσεις… Άντε να δούμε γιατί κάποιες τιμές είναι αυξημένες, να δούμε αν θα με στείλει για υπερηχογράφημα θυροειδούς (που σημαίνει ταμείο, ραντεβού στη Βιοϊατρική και ξανά ενδοκρινολόγο), αν θα μου συστήσει πάλι T4 (που το είχα κόψει μόνη μου μετά τον τοκετό). Έχω μάλιστα κλείσει ραντεβού με δύο γιατρούς, γιατί η καθιερωμένη δεν έχει άλλο κενό παρά αργά το βράδυ (9:30!) της Δευτέρας… Κάτι παθαίνουμε καλοκαιριάτικα με τους θυροειδείς μας…