Μπήκα στον 9ο

Έχω καιρό να γράψω… πολύ καιρό και έχουν συμβεί τόσα πολλά. Έχασα τον μπαμπά μου στις 8 Νοεμβρίου. Δεν είχα καν την ευκαιρία να του προσφέρω συμπαράσταση στο νοσοκομείο, ένεκα έγκυος. Και τώρα… έχει παραλύσει το ένα πόδι της μεγαλύτερης αδελφής μου (έχει αστροκύττωμα δευτέρου βαθμού και έχει κάνει δύο επεμβάσεις). Είναι τώρα στο νοσοκομείο, στεναχωρημένη. Με πήρε πριν λίγο εκείνη τηλέφωνο… Δεν πρέπει όμως να κλαίω μπροστά στη μπεμπίτσα, βάζει αυτομάτως κι εκείνη τα κλάματα…

Μπήκα στον 9ο. Η νέα μπεμπίτσα κλωτσάει διαρκώς. Αυτή την εβδομάδα θα αρχίσω τα NST. Η αλήθεια είναι ότι με έχει πιάσει πανικός μπροστά στον επικείμενο φυσιολογικό τοκετό χωρίς επισκληρίδιο. Ας είναι όμως καλά το μωρό, γιατί δεν θυμάμαι αυτά τα χτυπήματα στην πρώτη μπεμπίτσα που η γιατρός τα λέει «λόξυγγα» και φοβάμαι ολίγον τι.

Αχ, πόσο έχω μετανιώσει που βγάλαμε το μπροστινό δοντάκι της μπεμπίτσας. Νομίζω ότι ήδη ψευδίζει! Είναι όμως 17 μόλις μηνών (ούτε καν) και έγραψε κιόλας το πρώτο γράμμα του ονόματός της: Δ! «Διαβάζει» συνέχεια τα βιβλία της (μου, περί εγκυμοσύνης, παιδικής διατροφής, παιδικής φροντίδας που έχουν πολλές φωτογραφίες με παιδάκια), χρησιμοποιεί εδώ και ένα-δύο μήνες ρήματα. Κάνει όμως λάθος στα πρόσωπα: λέει «κατέβεις» αντί «κατέβω», «φας» αντί «φάω» και δεν χρησιμοποιεί το «εγώ» και το «εσύ». Ίσως φταίει το γεγονός ότι αναφερόμαστε κι εμείς έτσι: για παράδειγμα της λέμε «ποιός είναι στη φωτογραφία; η Δανάη, ο μπαμπάς και η μαμά», όχι «εγώ, εσύ και ο μπαμπάς». Είναι πολύ καλή, επιδεικνύει ιδιαίτερη αφοσίωση με ό,τι καταπιάνεται, καταφέρνει να βάλει σωστά το κλειδί στην κλειδαρότρυπα του κομοδίνου και ξεφυλλίζει με εξαιρετική ευκολία. Θυμάται τα πάντα, αναφέρεται σε παλιές ιστορίες που της έχουμε διηγηθεί… καταπληκτική, σκέτη ευτυχία…